Van het gebroed ben ik het meest geschapen naar zijn evenbeeld, fysiek én mentaal. Mijn jongste broer, de mazzelpik, heeft meer weg van mij dan van hem. Onze middelste broer lijkt op een verwekker die alleen mijn moeder heeft gekend.

Niet alleen word ik door de spiegel en mijn gedrag aan hem herinnerd, maar delen wij tevens een vrijwel identieke amoureuze levenswandel.

Net als mijn vader heb ik drie kinderen met een vrouw die net als mijn moeder uiteindelijk voor zichzelf en het geluk koos.

Mijn vader werd verliefd op een jonge danseres, ik op een model; beiden helaas met een kinderwens. Maar ik had er al drie en mijn vader was ontmand door volksvijand nr.1. (Nog iets dat hij en ik delen. Weliswaar in verschillende hemisferen des fysieks, maar dit terzijde.)

En toen kregen vader en zoon allebei kennis aan een gescheiden vrouw met dochtertje.

Op z'n minst frappant, nietwaar?

'Ken mij het schelen,' hoor ik sommige lezers denken. 'Ken die vader niet eens oplazeren uit die anders altijd om te janken en te schuddebuiken zo mooie stukkies?'

Ik ben blij dat u erover begint!

Het moet inderdaad maar eens afgelopen zijn met zijn invloed op mijn leven en mijn 'stukkies'. Ik mag de laatste etappes niet langer door hem laten versjteren en ga daarom níet van mijn verkering af omdat híj er ooit zonodig vanaf moest! Ik geef níet toe aan de erfelijke lokroep tot een eenzelvig bestaan vol zelfbeklag. Zullen we nou krijgen?!

Maar het allerfrappantst is wel dat mijn vader en haar moeder tegenwoordig zo goed als samenwonen in ons huis. Het is gewoonweg eng hoe wij met de dag steeds meer op die twee gaan lijken – als twee druppels traanwater.

Mrt 2026