Zou het zo kunnen zijn dat galerie Gumbostrand Konst&Form mijn werk en masse aankoopt om wat op voorraad te hebben, mocht ik er bijtijds tussenuit knijpen, gezien mijn leeftijd? Maar ook buiten hen om boer ik beter dan ooit.

Na een arbeidzaam leven als fulltime kunstschilder/illustrator lijk ik eindelijk mijn draai te hebben gevonden: ik hoef mij niet langer te bewijzen! Mijn schilderijen kunnen het stellen zonder diepgang, laat staan een 'edge'.

Ik zeg het al sinds ik schilder: ik heb niks te zeggen! Voorheen zei ik dat halfbakken en provocerend, maar inmiddels oprecht en gemeend. Als ik iets te zeggen heb zeg ik dat door het op te schrijven.

Mijn schilderijen mogen weer gewoon 'Scheerkwast in kommetje', 'Blote mevrouw' of 'Twee peren' heten. Ik hoef mijn gebrek aan inhoud niet langer te verdoezelen met titels als 'Bedeesd 1', 'Bedeesd 2' of 'Zachtmoedige aanraking'. Niet dat ik mijn schilderijen ooit zo genoemd heb, maar u begrijpt wat ik bedoel. Mijn schilderijen mogen weer ouderwets 'mooi' zijn. Ik durf voor mijn geaardheid uit te komen, ik ben niet langer een stiekeme estheet. Wat mij werkelijk bezighoudt kan ik kwijt in het schrijven.

Deze verschuiving van belangen heeft de beeldende kunst goedgedaan. Ik neem het schilderen minder serieus en tegelijk ambachtelijker dan ooit, met tot gevolg een losse pols waar ik altijd naar heb gezocht. Lange halen snel thuis. Ik ben de luie schilder geworden die ik altijd heb willen zijn.

Ik schilder niet om mij te uiten, maar om de schrijver te onderhouden (die zich moet uiten om niet dicht te slibben).

Ik ben niet voor niets gedoopt als Vincentius Theodorus, naar de gebroeders Van Gogh, waarvan de een de ander onderhield. Ik ben ze allebei! Halleluja!

Excuses voor deze exhibitionistische ego-boekhouding. Volgende week weer lachen, goed?

Apr 2026